Συντάκτης: Γιαννακίδου Άννα-Μαρία, εθελόντρια Σ.Ο.Φ.Ψ.Υ., ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια
Ημερομηνία:  03/03/2007

Σελίδα 1/2

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε προκειμένου να περιγράψει το βιωματικό εργαστήριο «Ο Δρόμος της Μάσκας» με εμψυχωτή τον ψυχίατρο Γιώργο Αστρινάκη στο οποίο είχα τη χαρά να συμμετέχω στα πλαίσια του 1ου Φεστιβάλ Ψυχικής Υγείας.

 

Ο δρόμος της μάσκας... Ένα συναρπαστικό ταξίδι προς την αυτογνωσία, με συνοδοιπόρο μας τον υπέροχο εμψυχωτή και άνθρωπο, Γιώργο Αστρινάκη, που το μόνο που μας “επέτρεψε” να πάρουμε μαζί μας για εφόδια ήταν η επιθυμία μας για ελεύθερη έκφραση, χωρίς όρια, περιορισμούς, νόρμες και καλούπια. Αφού οι αισθήσεις μας ήταν πια σε πλήρη εγρήγορση, το σώμα μας σε απόλυτη χαλάρωση, αφού είχαμε καταφέρει να νιώσουμε την ισχυρή δύναμη της γης κάτω από τα πόδια μας και να αφήσουμε πίσω μας κάθε περιοριστική σκέψη, το ταξίδι ξεκίνησε! Συνταξιδευτές μας ένα παράξενο μείγμα άγνωστων ανθρώπων που όμως τους συνέδεε η κοινή τους προσμονή για τον τελικό προορισμό.

            Μπροστά μας η πρόκληση· ο τόσο εύπλαστος πηλός που μας καλούσε να του δώσουμε μορφή. Οι “οδηγίες” απλές, διακριτικές, σχεδόν ανύπαρκτες. Στην αρχή τον ψηλαφήσαμε δειλά. Ήταν τόσο ευαίσθητος σε κάθε μας άγγιγμα! Ξαφνικά χέρια και πηλός έγιναν ένα σώμα. Απελευθερωμένα και παρασυρμένα πια, είχαν αρχίσει να δίνουν ζωή στην άμορφη μα τόσο δυνατή μάζα. Σμίλευαν με τρόπο παράξενο, σχεδόν μαγικό, χαρακτηριστικά ενός προσώπου αλλά ποιού κανείς δεν ήξερε και μάλλον δεν είχε καν σημασία.

            Συναντήσαμε στο δρόμο μας την έκσταση! Ο καθένας μας ήταν πια απορροφημένος από τη δική του μάσκα που επιτακτικά του επέβαλλε τη γέννηση και την ύπαρξη της. Έτσι, κάποιες γεννήθηκαν μέσα από κινήσεις απλές και αβίαστες, άλλες από πιο περίτεχνες, κάποιες από κινήσεις προσεχτικές και κάποιες άλλες από πιο βίαιες και αποφασιστικές. Μα όλες είχαν κάτι κοινό· είχαν πολλά να πουν. Φτάσαμε λοιπόν στον πρώτο μας προορισμό. Τώρα έπρεπε να κάνουμε απολογισμό και να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας. Όλοι ξέραμε ότι αυτό θα γινόταν μόνο αν μοιραζόμασταν το προσωπικό μας βίωμα με την ομάδα των άγνωστων αρχικά ανθρώπων που ο δρόμος της μάσκας ένωσε και τους έκανε οικείους πια.

Έτσι, ενώ περιγράφαμε μια εμπειρία κοινή για όλους, ο καθένας μας τελικά την είχε βιώσει τόσο διαφορετικά όσο διαφορετικές ήταν και οι μάσκες μεταξύ τους. Από αυτή ακριβώς τη διαφορετικότητα προέκυψε μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων και σκέψεων. Χάρη στη ζωτική ενθάρρυνση του εμψυχωτή μας, όλοι μας τολμήσαμε να αναγνωρίσαμε πάνω σε αυτή την μάσκα ένα κομμάτι του εαυτού μας, ίσως πολύ καλά κρυμμένο μέχρι τότε και νιώθαμε ότι είχαμε καταφέρει να ανέβουμε ακόμα ένα δύσκολο σκαλί στη δύσβατη σκάλα της αυτογνωσίας. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας και αποχωριστήκαμε με μια ανάμικτη αίσθηση προβληματισμού, αγωνίας και ικανοποίησης.

Ξαναβρεθήκαμε την επόμενη μέρα. Όλα ήταν πολύ διαφορετικά! Νιώθαμε πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι, πιο ελεύθεροι. Ο εμψυχωτής μας δίπλα μας όπως πάντα, με τρόπο ανεπαίσθητο αλλά καταλυτικό, κατάφερε να μας δέσει πιο πολύ μεταξύ μας, να μας εξοικειώσει ακόμα περισσότερο με τον εαυτό μας, να άρει τις αναστολές μας, να κάμψει και τις τελευταίες άμυνες μας. Το ταξίδι μας ξανάρχισε αυτόματα με το πρώτο άγγιγμα της μάσκας μας. Νέα συναισθήματα, ακόμη πιο ισχυρά. Ποιος κρύβεται πίσω από αυτήν την μάσκα που θέλω ή δε θέλω να τη βλέπω, που μ’ αρέσει ή δεν μ’ αρέσει, που τη γνωρίζω ή δεν την γνωρίζω.

Πίσω    Επόμενη Σελίδα
  Μετάβαση σε:     Σελίδα 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |